Miłość nie zna granic – Historia Jadwigi i Marka ze Szczecina

Dziś zapisuję w pamiętniku tę trudną historię. Babcia zawsze mówiła, mrugając porozumiewawczo: „Wiesz, kochanie, nie każda Jadwiga ze Szczecina jest świętą, nie każdy Marek – ze Świnoujścia. Świętych na tym padole mało. Więc nie sądź, zajrzyj lepiej we własne serce. Czy byłaś aż tak przykładną żoną dla swojego Marka?” – wyczułam, że znała odpowiedź. „Babciu, czy ty coś wiesz?” – zapytałam kiedyś, a ona tylko uśmiechnęła się smutno i pogładziła mnie po włosach.

Pamiętam tamten wieczór, kiedy wszystko się zaczęło sypać. Marek wrócił późno z pracy, zmęczony i rozdrażniony. W kuchni pachniało jeszcze rosołem, który gotowałam przez pół dnia, ale on nawet nie spojrzał na stół. „Jadwiga, musimy porozmawiać” – powiedział cicho, unikając mojego wzroku. Poczułam zimny dreszcz na plecach. „O czym?” – zapytałam, choć przeczuwałam najgorsze.

„Nie jestem szczęśliwy” – wyrzucił z siebie w końcu. „Od dawna. Próbowałem to ukrywać, ale już nie mogę.”

Wtedy świat mi się zawalił. Przez chwilę miałam ochotę rzucić w niego talerzem albo wybiec z domu i nigdy nie wracać. Ale stałam tylko jak sparaliżowana, słuchając jak mówi o tym, że poznał kogoś innego. Kogoś z pracy. „To nie twoja wina” – dodał szybko. „Po prostu… coś się wypaliło.”

Nie pamiętam, co odpowiedziałam. Chyba nic. W głowie miałam tylko jedno pytanie: dlaczego? Przecież starałam się być dobrą żoną. Gotowałam, sprzątałam, dbałam o dom i dzieci. Może za bardzo skupiłam się na codzienności? Może przestałam być dla niego kobietą, a stałam się tylko gospodynią?

Przez kolejne tygodnie żyliśmy obok siebie jak obcy ludzie. Marek spał na kanapie w salonie, ja zamykałam się w sypialni i płakałam w poduszkę. Dzieci czuły napięcie, choć starałam się udawać przed nimi, że wszystko jest w porządku. Ale one wiedziały. Dzieci zawsze wiedzą.

Pewnego dnia zadzwoniła do mnie teściowa. „Jadwiga, musisz walczyć o swoje małżeństwo!” – krzyczała do słuchawki. „Nie pozwól jakiejś lafiryndzie zabrać ci męża!”

Zacisnęłam zęby. Nie miałam już siły walczyć. Czułam się upokorzona i zdradzona. Zaczęłam analizować każdy szczegół naszego wspólnego życia: kiedy Marek przestał mnie całować na powitanie? Kiedy ostatni raz powiedział mi coś miłego? Czy to wszystko naprawdę była moja wina?

Wtedy przypomniałam sobie słowa babci: „Nie sądź, zajrzyj lepiej we własne serce.” Zaczęłam szukać winy w sobie. Może byłam zbyt wymagająca? Może za bardzo kontrolowałam każdy jego krok? Może nie dawałam mu wystarczająco wolności?

Pewnej nocy nie wytrzymałam i pojechałam do babci na Pogodno. Siedziałyśmy przy herbacie w jej małej kuchni, a ona słuchała mnie uważnie, nie przerywając ani razu.

„Babciu, co mam zrobić?” – zapytałam w końcu ze łzami w oczach.

„Musisz zdecydować sama” – odpowiedziała spokojnie. „Ale pamiętaj: czasem trzeba pozwolić odejść temu, kogo się kocha. Inaczej oboje będziecie nieszczęśliwi.”

Tej nocy nie spałam ani minuty. Rano wróciłam do domu i powiedziałam Markowi, że jeśli chce odejść – nie będę go zatrzymywać.

Wyprowadził się tydzień później. Dzieci płakały, ja płakałam razem z nimi. Przez kilka miesięcy żyliśmy jak na autopilocie: szkoła, praca, zakupy, domowe obowiązki. Czasem miałam ochotę zadzwonić do Marka i błagać go, żeby wrócił. Ale powstrzymywała mnie duma.

Po pół roku spotkałam go przypadkiem na rynku w Świnoujściu. Był z tą nową kobietą – młodszą ode mnie o dziesięć lat, uśmiechniętą i pewną siebie. Uciekł wzrokiem, a ja poczułam mieszankę żalu i ulgi.

Z czasem zaczęłam układać sobie życie na nowo. Znalazłam pracę w bibliotece miejskiej, poznałam nowych ludzi. Dzieci dorastały szybciej niż bym chciała – córka zaczęła zadawać trudne pytania o ojca.

„Mamo, czy tata nas już nie kocha?”

Zacisnęło mi się gardło. „Kocha was bardzo” – odpowiedziałam cicho. „Po prostu… czasem dorośli przestają być razem.”

Minęły lata. Marek odszedł na dobre, a ja nauczyłam się żyć bez niego. Czasem jeszcze budzę się w nocy i zastanawiam: co by było, gdybym wtedy walczyła mocniej? Gdybym była inną żoną? Ale potem przypominam sobie słowa babci: „Nie sądź siebie zbyt surowo.”

Dziś wiem jedno: miłość naprawdę nie zna granic – ani tych geograficznych między Szczecinem a Świnoujściem, ani tych w naszych sercach.

Czy można nauczyć się wybaczać sobie własne błędy? Czy da się jeszcze kiedyś zaufać drugiemu człowiekowi? Czas pokaże…