Teściowa przyniosła prezent tylko starszemu wnukowi. Kiedy zapytałam o noworodka, mój mąż kazał mi nie robić scen

Zobaczyłam drugi samochodzik, kiedy teściowa wyciągnęła go z torby, a potem starannie zamknęła zamek. Dla trzytygodniowego Jasia nie przyniosła nic. Nawet nie zajrzała do kocyka, który trzymałam pod brodą, żeby nie odsłonić dziecku pleców.

— Antoś, chodź do babci. Pokażę ci, jak świecą reflektory.

Stałam obok nich w koszuli poplamionej mlekiem. Po cesarskim cięciu nadal bolało mnie przy wstawaniu. Liczyłam chociaż na zwykłe: jak się czujesz?

Nie padło.

Kiedy Jaś zapłakał, teściowa spojrzała na mojego męża.

— Paweł, zrób mi kawę. Tylko nie taką lurę jak ostatnio.

To nie był pierwszy raz. W szpitalu odwiedziła nas na dziesięć minut. Opowiedziała o remoncie balkonu i wyszła, zanim położna przyniosła małego z badania. Później dzwoniła pytać wyłącznie o Antka.

Tłumaczyłam sobie, że potrzebuje czasu. Że noworodki ją peszą. Człowiek potrafi naprawdę dużo sobie wytłumaczyć, kiedy chce mieć spokój.

Tego dnia Antek odłożył samochodzik.

— Babciu, a dla Jasia nic nie masz?

— On jeszcze nie rozumie prezentów.

— Ale możesz go pogłaskać.

Zrobiło się cicho. Teściowa zaczęła poprawiać serwetkę na stole.

— Aniu, nie stój tak nad nami. Usiądź z nim w sypialni, będzie spokojniej.

Poczułam gorąco na twarzy.

— To jego dom. Nie będę go chować.

Paweł odstawił filiżankę za mocno.

— Proszę cię, tylko nie rób scen.

Patrzyłam na niego, czekając, aż doda cokolwiek do matki. Nie dodał.

Wieczorem płakałam przy suszarce z pieluchami. Paweł mówił, że mama zawsze była oschła, że przecież kocha Antka, że przesadzam przez niewyspanie.

— Właśnie. Kocha Antka. A ja mam udawać, że nie widzę różnicy?

— Nie mogę jej zmusić do zachwytu.

— Nie proszę o zachwyt. Proszę, żebyś nie robił ze mnie problemu, kiedy ona krzywdzi nasze dziecko.

Usiadł na brzegu łóżka. Przez chwilę myślałam, że mnie przytuli. Zapytał, czy zapłaciłam rachunek za gaz.

Żyliśmy wtedy od wypłaty do wypłaty. Ja na macierzyńskim, on w warsztacie samochodowym. Rata kredytu wzrosła, pralka ciekła, a Antek potrzebował nowych okularów. Teściowa pożyczyła nam osiem tysięcy na naprawę samochodu, którym Paweł dojeżdżał do pracy.

Od tamtej pory każde jej zdanie miało u nas większą wagę niż moje.

Tydzień później zadzwoniła zaprosić Pawła i Antka na niedzielny obiad.

— A my? — zapytałam, bo rozmawiał przy mnie na głośniku.

— Ty odpoczniesz z małym. Przecież ciągle narzekasz, że jesteś zmęczona.

Paweł już otwierał usta, żeby potwierdzić.

Wzięłam telefon.

— Albo zaprasza nas pani wszystkich, albo chłopcy nie przyjdą.

— Będziesz mi teraz wydzielać wnuka?

— Którego? Bo ma pani dwóch.

Rozłączyła się.

Pokłóciliśmy się tak, że Antek przyszedł z pokoju i poprosił, żebyśmy mówili ciszej. To mnie otrzeźwiło. Przytuliłam go, a Paweł przykucnął obok nas. Pierwszy raz tego wieczoru nie tłumaczył matki.

Dwa dni później przyszła na rozmowę. Dzieci zostały z moją siostrą, Zofią. Na stole postawiłam herbatę i ratę pożyczki w kopercie.

— Będziemy oddawać co miesiąc. Ale pieniądze nie mogą decydować o tym, na co mamy się zgadzać.

Teściowa ścisnęła pasek torebki.

— Ja wam mówiłam, że drugie dziecko to zły pomysł. Ledwo sobie radzicie.

— Miałam usunąć ciążę, żeby pani była zadowolona?

— Nie wkładaj mi tego w usta.

Zapadła długa cisza. W końcu powiedziała, że po narodzinach młodszej córki jej mąż zaczął znikać z domu. Została z dwójką dzieci, długami i matką, która powtarzała: „Sama chciałaś”.

— Jak zobaczyłam znowu pieluchy i te rachunki… Pomyślałam, że zaraz będziecie ode mnie potrzebować wszystkiego.

Po raz pierwszy usłyszałam w jej głosie strach. Zrobiło mi się jej żal. Tylko że Jaś nadal nie był niczemu winny.

Paweł przesunął krzesło bliżej mojego.

— Mamo, możesz odmówić pieniędzy albo pilnowania dzieci. Ale nie możesz udawać, że jeden z moich synów nie istnieje. A ja nie powinienem był na to pozwalać.

Ustaliliśmy, że nie będzie zaproszeń wykluczających jedno dziecko ani podważania naszych decyzji przy Antku. Jeśli zacznie się jawne faworyzowanie, zakończymy wizytę. Bez kłótni, ale naprawdę.

Nie rzuciła mi się na szyję. Powiedziała tylko, że spróbuje.

Podczas następnej wizyty przywitała obu chłopców po imieniu. Potem zapytała, czy może potrzymać Jasia. Podałam go ostrożnie, nadal spięta.

Nie wiem jeszcze, czy nauczy się traktować ich jednakowo. Wiem, że nie chcę kiedyś tłumaczyć młodszemu synowi, dlaczego wszyscy widzieli różnicę, ale nikt nic nie powiedział.