Na weselu siostry usłyszałam, ile ojczym zapłacił za przyjęcie. Przypomniałam sobie, jak odmówił mi trzech tysięcy na naprawę auta
Ścisnęłam kieliszek tak mocno, że zabolały mnie palce, kiedy ojczym pochwalił się przy weselnym stole, że dołożył trzydzieści pięć tysięcy do przyjęcia mojej siostry. Dwa miesiące wcześniej odmówił mi pożyczki na naprawę samochodu. Trzech tysięcy. Powiedział wtedy, że z mamą muszą pilnować oszczędności.
Mój mąż, Paweł, dotknął mojego kolana pod stołem. Wiedział. Przez ostatnie tygodnie woził mnie na poranne dyżury do szpitala, zanim sam jechał do magazynu.
— Oddychaj, Anka — szepnął.
Tylko że ja już od dawna przy nich tak oddychałam, żeby nikomu nie przeszkadzać.
Ryszard wychowywał mnie od dziewiątego roku życia. Karolina miała wtedy trzy lata i szybko zaczęła mówić do niego „tato”. Ja potrzebowałam czasu. Mój własny ojciec przestał przyjeżdżać, ale długo jeszcze wypatrywałam jego samochodu.
Ryszard nauczył mnie jeździć na rowerze. Siedział ze mną na pogotowiu, kiedy złamałam rękę. Nie był złym człowiekiem. Może dlatego tak trudno było mi nazwać to, co bolało.
Karolina zawsze potrzebowała pomocy. Z przeprowadzką, ratą, szukaniem pracy. Ja byłam rozsądna. Tak mówiła mama, odkąd pamiętam.
Rozsądna córka nie robi problemów. Bierze dodatkowy dyżur.
Kiedy pół roku wcześniej skończyłam studia pielęgniarskie, wysłałam na rodzinnej grupie zdjęcie dyplomu. Ryszard odpisał kciukiem. Godzinę później pytał, czy ktoś zna dobrego fotografa na ślub Karoliny.
Przecież to tylko wiadomość, tłumaczyłam sobie. Ludzie mają swoje sprawy.
Potem mama nie przyszła na umówioną kawę z okazji mojego awansu, bo pojechała z Karoliną wybierać suknię. Ryszard odbierał alkohol na wesele. Zjedliśmy z Pawłem ciasto sami, a połowę zamroziłam.
Najbardziej wstydziłam się własnej zazdrości. Miałam trzydzieści cztery lata, męża, pracę. Naprawdę miałam rywalizować z młodszą siostrą o uwagę ojczyma?
Na weselu pod Radomiem patrzyłam, jak Ryszard poprawia Karolinie krzesło, sprawdza klimatyzację, ustala z obsługą godzinę tortu. Był szczęśliwy. Ona też. Nie chciałam im tego odbierać.
A potem nachylił się do mnie nad półmiskiem.
— Ty to masz dobrze, Aniu. Z tobą nigdy nie było żadnego kłopotu.
Odstawiłam kieliszek.
— Bo nie patrzyłeś wystarczająco uważnie.
Uśmiechnął się niepewnie, jakbym zażartowała.
— Co?
— Przy moim ślubie nie miałeś nawet czasu zapytać, czy potrzebujemy pomocy. Przy dyplomie wysłałeś obrazek. Ale tak, żadnego kłopotu.
Mama natychmiast rozejrzała się po stole.
— Anka, nie tutaj.
To mnie dobiło. Nie „co się stało?”, tylko żeby nikt nie usłyszał.
— A gdzie? W niedzielę, między rosołem a pytaniem, czego Karolinie jeszcze brakuje?
Ryszard odłożył widelec.
— Chodzi ci o pieniądze?
— Też! — odpowiedziałam za głośno. — Bo kiedy prosiłam o pożyczkę, powiedziałeś, że nie masz. Mogłeś powiedzieć, że odkładasz na wesele. Ale chodzi też o to, że nawet nie zapytałeś później, jak sobie poradziłam.
Przy sąsiednim stole ktoś spojrzał w naszą stronę. Zrobiło mi się gorąco. Wstałam i wyszłam, zanim zdążyłam powiedzieć coś jeszcze gorszego.
Na parkingu usiadłam na niskim murku. Płakałam ze złości, ale bardziej chyba ze wstydu. Siostra miała swój dzień, a ja zrobiłam dokładnie to, czego nie chciałam.
Po chwili drzwi sali się otworzyły. Ryszard stanął obok, z marynarką przewieszoną przez ramię.
— Karolina myśli, że jesteś na nią zła.
— Nie jestem. To znaczy… trochę byłam. Niesprawiedliwie. Wiem.
Usiadł ciężko.
— Myślałem, że ty nas nie potrzebujesz. Masz Pawła, dobrą pracę. Karolina ciągle dzwoniła, czegoś nie wiedziała, bała się tych kosztów. Przyjąłem, że trzeba jej pomóc, i nawet się nad tym nie zastanawiałem.
Wytarłam policzki rękawem.
— Ja też się boję. Tylko nie dzwonię z każdym strachem.
Długo patrzył na swoje dłonie.
— Wiem, że teraz to kiepsko brzmi… Wygodnie mi było z tym, że sobie radzisz. Przestałem pytać. Przepraszam.
Nie próbował mnie od razu przytulać. Poczekał, aż sama oparłam głowę o jego ramię.
Do sali wróciliśmy osobno. Karolinę przeprosiłam przy łazience. Objęła mnie ostrożnie, żeby nie pobrudzić sukni moim tuszem.
— Myślałam, że po prostu nie lubisz wesel — powiedziała. — Nic mi nie mówiłaś.
Tydzień później Ryszard zadzwonił. Chciał oddać pieniądze za naprawę. Powiedziałam, że już spłacamy kartę, ale możemy spokojnie ustalić pożyczkę. Potem zapytał o mój nowy oddział.
Rozmawialiśmy czterdzieści minut. Pierwszy raz od dawna nie musiałam wciskać swojego życia pomiędzy sprawy innych.
Nadal czasem jestem zazdrosna. Tyle że teraz potrafię powiedzieć mu o tym, zanim zrobi się ze mnie jeden wielki żal.
Czy naprawdę trzeba najpierw przestać sobie radzić, żeby bliscy zauważyli, że ich potrzebujemy?