W wieku 68 lat ogarnia mnie głębokie poczucie samotności. Minęło już ponad dziesięć lat od śmierci mojego męża, zostawiając mnie z naszymi dwójką wspaniałych dzieci, Markiem i Nikolą. Teraz, jako dorośli z własnymi życiami, nasze interakcje ograniczyły się do przelotnych wizyt i sporadycznej komunikacji. W tym roku moje urodziny minęły z minimalnym uznaniem z ich strony, co spotęgowało moje uczucie izolacji. Ta narracja bada emocjonalny krajobraz matki, która zmaga się z uświadomieniem sobie, że stała się myślą poboczną w życiu swoich dzieci.