Mam na imię Iwona i od dwunastu lat żyję w małżeństwie, które zamieniło się w zimną klatkę. Każdy dzień to walka o oddech, o prawo do własnych marzeń i godności. Opowiadam swoją historię, bo może ktoś z Was też czuje się więźniem w swoim domu.
Po rozwodzie zostałam z niczym, bez domu i poczucia bezpieczeństwa. Teraz, gdy buduję własny dom, pojawił się w moim życiu nowy mężczyzna, który budzi we mnie zarówno nadzieję, jak i lęk. Czy odważę się zaryzykować jeszcze raz?
Zawsze byłam tą, która robi wszystko po swojemu. Kiedy zakochałam się w Andrzeju, starszym ode mnie o 22 lata, świat wokół mnie oszalał z oburzenia. Dziś opowiadam swoją historię, bo wiem, że prawdziwa miłość nie potrzebuje niczyjej aprobaty.
Jestem Barbara i opowiem Wam, jak wiara i modlitwa pomogły mi przetrwać najtrudniejsze chwile w życiu, gdy moje wnuki znalazły się w niebezpieczeństwie. Byłam rozdarta między bezsilnością a nadzieją, ale nie pozwoliłam, by strach zwyciężył. Moja historia to dowód na to, że nawet w największym mroku można odnaleźć światło.
Od czternastu lat jestem żoną Marka, a nasza miłość przetrwała wiele burz. Największą z nich była jego matka, pani Helena, która nigdy nie zaakceptowała mnie w rodzinie. Dziś patrzę na jej upadek i zastanawiam się, czy to już sprawiedliwość, czy tylko gorzki żart losu.
Wszystko zmieniło się w jedno popołudnie, kiedy mój mąż przyprowadził do domu chłopca, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Musiałam zmierzyć się z bólem zdrady i nauczyć się kochać dziecko, które nie było moje. To opowieść o walce, modlitwie i sile, którą daje wiara.
Pomimo niezachwianej miłości i obecności rodziny, babcia Helena pozostaje w śpiączce. Wzruszające wizyty wnuków przynoszą chwile ciepła, ale cud, na który liczą, wciąż pozostaje nieuchwytny.
