Mam dwoje dzieci, oboje są już dorosłe. Mój syn i córka. Mój syn ma wspaniałą żonę. Moja synowa to rozsądna kobieta, która dba o porządek w domu. Mają już dziecko i mieszkają w innym mieście. Moja synowa jest właścicielką swojego domu. Mój syn ma dobrą pracę, więc na razie nie planują się przeprowadzać. Moja córka natomiast jest nieodpowiedzialna. Znalazła sobie chłopaka i trzyma się go kurczowo.
Mój mąż jest dwanaście lat młodszy od swojego brata i osiem lat młodszy od swojej siostry. Kiedy mój mąż mi się oświadczył, jego rodzice byli już na emeryturze i prowadzili spokojne życie.
Moja córka Emilia wyszła za mąż stosunkowo wcześnie jak na dzisiejsze standardy, w wieku 27 lat. Wszyscy byliśmy przeszczęśliwi. Zanim się obejrzeliśmy, była w ciąży i urodziła bliźniaki. Emilia jest moją jedyną córką i jedyną bliską rodziną, jaką mi pozostała. Aby nie być samotną, wzięli mnie do siebie do miasta. Mieszkanie było małe
Myślałam, że miesięczny pobyt u babci będzie świetną letnią przerwą dla mojej córki. Ale po zaledwie trzech dniach otrzymałam telefon z żądaniem, bym ją zabrała. Moi rodzice nie byli zadowoleni.
Nie opuściłam swojego domu dla lepszego życia, ale żeby zarobić pieniądze i wspierać moje córki. Teraz są dorosłe, ale ich ojciec postanowił żyć dla siebie.
Pomimo jej żądań o wsparcie finansowe, moja mama odmawia pomocy przy nadchodzącym dziecku. Dlaczego nie prosi mojego brata o nic?
Czy znowu kupiłaś niepotrzebne rzeczy i teraz boisz się do tego przyznać? Przestań marnować moje pieniądze! Jesteś dla mnie ciężarem, nie pracujesz – bądź rozsądna.
Piszę to teraz, całkowicie zdruzgotana po kolejnej kłótni z moją córką. Nie mogę już tego znieść i muszę podzielić się swoją historią. Mój mąż rozumie, ale wielu naszych przyjaciół mówi: czego się spodziewałaś, twoja córka jest teraz mężatką, ma swoją rodzinę. To jej mąż dyktuje jej działania – nasz znienawidzony zięć! Jakby ją zahipnotyzował! Nasza córka
Okazuje się, że tylko mąż jest odpowiedzialny za utrzymanie rodziny. Jego pensja jest skromna, więc żyją w biedzie — nie starcza nawet na podstawowe potrzeby.
Kiedy zdecydowałem się na wyjazd do USA w celach zarobkowych, starałem się pozostać pozytywnie nastawiony i skupić się na nadchodzących możliwościach. Pomimo mieszanych opinii od znajomych i zniechęcających komentarzy w internecie, postanowiłem być optymistą. Jednak rzeczywistość życia i pracy za granicą okazała się znacznie trudniejsza, niż się spodziewałem. A kiedy myślałem, że gorzej być nie może, ostre słowa teściowej dolały oliwy do ognia.
Zawsze starałam się zapewnić mojemu dziecku wszystko, czego potrzebowało. Moja mała firma miała swoje wzloty i upadki. Kiedy moja córka Emilia skończyła 15 lat, musiałam podjąć trudne decyzje.
„Miałam dużo zakupów do przeniesienia – podróż autobusem nie wchodziła w grę. Moja córka nie chciała prosić swojego męża, znając jego nastawienie, więc musiałam przełknąć dumę i poprosić go sama.”
