Od dzieciństwa czułam, że jestem inna, ale dopiero pewnego wieczoru na ulicy Słonecznej moje życie zmieniło się na zawsze. Próbowałam opowiedzieć rodzinie o tym, co widziałam, lecz spotkałam się z niedowierzaniem i kpiną. Dopiero rozmowa z mamą pozwoliła mi poczuć, że nie jestem sama w swoich lękach – choć do dziś zadaję sobie pytanie, czy bliscy zawsze muszą rozumieć nasze najgłębsze przeżycia.
Pewnego wieczoru, gdy myślałam, że największym problemem jest brak kawy, do moich drzwi zapukała nieznana rodzina, twierdząc, że to ich mieszkanie. Ta noc wystawiła na próbę moje granice, zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Do dziś zastanawiam się, jak cienka jest granica między otwartością a ochroną własnego świata.
W dniu moich 49. urodzin postanowiłam po raz pierwszy w życiu zrobić coś tylko dla siebie. Zamiast organizować rodzinne przyjęcie, wyjechałam sama do Kazimierza Dolnego, zostawiając rodzinę w szoku i złości. Ta decyzja wywołała lawinę konfliktów, ale też pozwoliła mi odkryć, kim naprawdę jestem.
Zimą, w opustoszałym parku na Bródnie, czuję się bardziej samotny niż kiedykolwiek. Pracuję w małym sklepiku, który latem tętnił życiem, a teraz stał się moim schronieniem i więzieniem jednocześnie. Pewnego dnia pojawia się ktoś, kto wywraca mój świat do góry nogami i zmusza mnie do konfrontacji z własnymi lękami.
Odkryłam, że mój mąż potajemnie chodzi na obiady do swojej matki, co sprawiło, że poczułam się zdradzona i niekochana. Ta sytuacja wywołała we mnie burzę emocji, zmusiła do konfrontacji z własnymi kompleksami i do rozmowy o prawdziwych problemach w naszym małżeństwie. To historia o poszukiwaniu siebie, granicach lojalności i sile szczerej rozmowy.
