Jeśli kiedykolwiek byłeś w długotrwałym związku, zrozumiesz moją historię. Wyszłam za mąż w wieku 22 lat, pełna marzeń i nadziei na życie pełne szczęścia. Pamiętam mój dzień ślubu jakby to było wczoraj: oszałamiająca biała suknia, idealna fryzura, którą pomogła mi zrobić moja najlepsza przyjaciółka, i ja—młoda kobieta zakochana, wierząca w wieczność. Ale życie miało inne plany.
Mam 35 lat i jestem mężatką od 10 lat. Wyszłam za mojego licealnego ukochanego, Jana. Zawsze podziwiałam Jana, gdy byliśmy w szkole, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że nasze życie potoczy się w ten sposób.
Mój mąż zawsze zarabiał więcej ode mnie, co miało sens, biorąc pod uwagę jego wyższe wykształcenie i społeczne oczekiwania wobec mężczyzn. Ale kiedy jego koledzy z pracy zaczęli go wyśmiewać za dzielenie się pensją ze mną, wszystko się zmieniło.
Poznałam mojego przyszłego chłopaka przypadkiem, gdy wracałam metrem do domu z pracy. Kuba ustąpił mi miejsca, co bardzo mnie ucieszyło. Nie wiedziałam wtedy, że to spotkanie zapoczątkuje skomplikowany i bolesny rozdział w moim życiu.
W wieku trzydziestu pięciu lat myślałem, że mam wszystko poukładane. Spotkanie z Anią zmieniło moje życie w sposób, którego się nie spodziewałem. Kiedy jej się oświadczyłem, wierzyłem, że jesteśmy przeznaczeni na całe życie szczęścia. Teraz nie jestem tego taki pewien.
– Nawet nie nazywa go po imieniu, zawsze mówi „ten twój…” – nic więcej. Bez względu na to, ile razy prosiłam ją, żeby traktowała go normalnie, po prostu nie chce.
Kiedy się poznaliśmy, miałam 20 lat, a Jan 23. Traktował mnie jak królową, a nasza miłość była niesamowicie silna. Mieliśmy razem dwoje dzieci, syna i córkę. Ale teraz, po dekadach, odkryłam coś, co zburzyło mój świat.
Bliska przyjaciółka niedawno podzieliła się ze mną niepokojącą historią. Przyszła do mnie, całkowicie zdezorientowana i niepewna, co robić dalej. „Wiesz,” powiedziała, „zauważyłam, że mój mąż ostatnio zachowuje się dziwnie i jest wycofany. Schudł też trochę. Widzę, że coś go trapi, ale nie chce mi się zwierzyć. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale to nie pomogło. Myślałam, że to może stres w pracy albo coś innego, ale potem…”
Po latach samotnego wychowywania dzieci, mój mąż, z którym jestem w separacji, nadal prowadzi kawalerskie życie. Teraz dużo młodszy mężczyzna chce rozpocząć ze mną związek, ale jestem rozdarta między przeszłością a przyszłością.
Jan siedział na ławce w parku, przegryzając czerstwego pączka. Musiał być z wczoraj, bo brzegi były prawie twarde jak skała. Wszyscy wiedzą, jak to jest; sklepy zawsze próbują pozbyć się starego towaru. Ale głodny człowiek nie narzeka. Po prostu delektował się smakiem cukrowej polewy i rozmyślał o życiu. Lokalnie gołębie obserwowały każdy jego ruch bez mrugnięcia okiem, na wszelki wypadek.
Sara dojeżdżała do pracy, więc mieszkała w akademiku, podczas gdy Jan mieszkał z rodzicami. Sara była wycofana i małomówna, a Jan był zabawny i lubiany przez wszystkich.
Po dziesięciu latach małżeństwa w końcu uwolniłam się od tradycyjnych oczekiwań wpajanych mi przez matkę, babcię i teściową. Obraz idealnej żony, która pracuje, opiekuje się dziećmi, utrzymuje dom w czystości, gotuje pyszne posiłki i dba o to, by mąż zawsze był zadowolony i dobrze ubrany. Mój mąż nigdy tego nie doceniał; brał wszystko za pewnik.
