Brat spakował mi do pokoju rzeczy swoich dzieci. Kiedy odmówiłam opieki na cały weekend, usłyszałam, że przecież nie mam własnych obowiązków

Na moim łóżku leżały dwa dziecięce plecaki, paczka chusteczek i kartka z godzinami podawania syropu. Nawet nie zdążyłam zdjąć kurtki. Po dwóch godzinach jazdy i tygodniu zamykania miesiąca w księgowości patrzyłam na te rzeczy, czując znajomy ucisk w żołądku.

Przyjechałam do rodziców na długi weekend. Mama obiecała grzybową, spacer nad rzekę i spokojne siedzenie na tarasie. Wzięłam książkę, której od trzech miesięcy nie mogłam skończyć.

Z dołu dobiegł śmiech mojego brata. Paweł właśnie otwierał piwo.

— Czemu rzeczy dzieci są u mnie? — zapytałam, stając w drzwiach kuchni.

— Bo u ciebie będą spały. My z Magdą bierzemy dawny pokój rodziców. Wreszcie się wyśpimy.

Powiedział to takim tonem, jakby informował mnie, gdzie stoi cukier.

Magda siedziała przy stole i przeglądała telefon.

— Zosia czasem budzi się w nocy, ale wystarczy dać jej wody. A jutro chcemy wyskoczyć na cały dzień. Mamy już rezerwację w termach.

Odłożyłam torbę. Powoli, żeby nie trzasnąć nią o podłogę.

Miałam czterdzieści jeden lat, kredyt na małe mieszkanie i pracę, po której nieraz zasypiałam przy zapalonym świetle. Ponieważ nie miałam dzieci, w rodzinie uchodziłam za osobę bez większych zobowiązań.

Moje nadgodziny były „siedzeniem przy komputerze”. Ich zmęczenie było prawdziwe. Moje najwyżej przesadzone.

Przez lata odbierałam bratanków z przedszkola, jeździłam z mamą do przychodni, wypełniałam ojcu wnioski i czekałam na hydraulika u Pawła. Brałam urlop, bo przecież mnie łatwiej. Nawet gdy miałam inne plany, najpierw zastanawiałam się, czy komuś nie będę potrzebna.

Raz odwołałam wyjazd z koleżanką, bo Magda miała migrenę. Potem zobaczyłam zdjęcia z jej spotkania z przyjaciółkami. Nie zapytałam o to. Bałam się wyjść na małostkową.

Teraz na stole leżała rozpiska posiłków dzieci. Ktoś przygotował ją wcześniej. Tylko mnie nikt o nic nie zapytał.

— Nie zajmę się nimi przez cały weekend — powiedziałam. — Przyjechałam odpocząć.

Paweł parsknął.

— My też. Różnica jest taka, że my naprawdę mamy od czego.

Mama przestała kroić chleb.

— Agnieszka, no nie zaczynaj zaraz po przyjeździe.

— Nie zaczynam. Mówię, że nie zgadzam się na nocne dyżury i cały dzień opieki.

Magda podniosła wzrok.

— Przecież ty je lubisz.

— Lubię. Ale to nie znaczy, że zawsze jestem dostępna.

Przez chwilę słychać było tylko lodówkę. Potem ojciec odsunął krzesło.

— Rodzina sobie pomaga. Ty przecież i tak nie masz swoich obowiązków.

To zdanie zabolało bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że usłyszałam je pierwszy raz. Dlatego, że wszyscy pokiwali głowami.

— Mam — odpowiedziałam. — Tylko nie każecie swoim dzieciom spłacać mojego kredytu, kiedy jestem zmęczona.

Paweł uderzył dłonią w stół.

— Co ty w ogóle porównujesz? Chodzi o dwa dni! Naprawdę jesteś taka samolubna?

Poczułam, że zaczynają mi drżeć ręce. Schowałam je w kieszeniach kurtki.

— Przez ostatnie dwa miesiące odebrałam dzieci dziewięć razy. Miałam je u siebie przez trzy soboty. Ani razu nie zapytaliście, czy mogę. Zawsze tylko, o której przywieziecie.

— Czyli teraz prowadzisz rachunki? — rzuciła Magda.

Nie prowadziłam. Pamiętałam, bo za każdym razem przesuwałam coś swojego.

Wtedy do kuchni wszedł ośmioletni Kuba. Trzymał planszówkę, którą kupiłam mu na urodziny.

— Ciociu, jesteś na nas zła?

Przykucnęłam przy nim, choć najchętniej zamknęłabym się w łazience.

— Nie, skarbie. To nie jest wasza wina. Dorośli muszą coś ustalić.

Paweł odwrócił głowę. Mama zaczęła zbierać czyste talerze, chociaż nikt jeszcze nie jadł.

Zaniosłam plecaki do pokoju brata. Swoją torbę zostawiłam u siebie. Nie chciałam wyjeżdżać w złości, ale też nie zamierzałam udawać, że rozmowy nie było.

Kolację zjedliśmy prawie bez słowa. Później słyszałam przez ścianę, jak Paweł mówił do Magdy, że przeze mnie przepadnie zaliczka. Przez moment naprawdę chciałam zapukać i powiedzieć: dobrze, już dobrze, zostańcie sobie.

Zamiast tego poszłam pod prysznic. Potem otworzyłam książkę. Czytałam tę samą stronę chyba pięć razy.

Rano mama postawiła przede mną kawę.

— Mogłabyś go przeprosić za sposób, w jaki to powiedziałaś. Dla świętego spokoju.

— Mamo, ja nawet nie krzyczałam.

Westchnęła i zabrała cukiernicę na drugi koniec stołu.

Od tamtego weekendu Paweł odzywa się rzadko. Na rodzinnej grupie jest ciszej. Boli mnie to, nie będę udawać, że nie.

Nie przeprosiłam jednak. Kiedy ostatnio Kuba zadzwonił, sama zaproponowałam wspólne wyjście do kina. Na sobotę, na trzy godziny. Tyle chciałam i tyle mogłam.

Czy naprawdę muszę być zawsze do dyspozycji, żeby zasługiwać na miejsce w rodzinie? Chciałabym wreszcie przyjechać do nich i nie bać się, co tym razem będzie na mnie czekało.