Przy niedzielnym obiedzie teściowa podważyła mnie jako matkę. Mąż milczał, a potem usłyszałam coś, czego nie miałam usłyszeć

Zauważyłam, że moja córka odkłada widelec i chowa ręce pod stół, zanim jeszcze dotarło do mnie, co powiedziała teściowa. Siedzieliśmy nad rosołem w jej mieszkaniu na Ursynowie. Za oknem ktoś trzepał dywan, w przedpokoju tykał zegar, a ja nagle przestałam czuć smak jedzenia.

— Dziecko je tak, jak je nauczą w domu. Albo nie nauczą — powtórzyła Teresa, patrząc na plamę na obrusie.

Zosia miała siedem lat. Rozlała trochę zupy, bo rękaw zahaczył o łyżkę.

— To był przypadek — powiedziałam i podałam córce serwetkę.

— U ciebie wszystko jest przypadkiem. Bałagan, spóźnienia, dzieci bez dyscypliny.

Spojrzałam na Pawła. Kroił marchewkę w talerzu, jakby wymagało to niezwykłego skupienia.

Przed wyjściem obiecał mi, że tym razem zareaguje. Staliśmy wtedy w naszej kuchni między suszarką z praniem a torbą z zakupami. Powiedziałam, że nie mam już siły wracać od jego matki z bólem brzucha.

— Przesadzasz trochę. Ona po prostu taka jest — odpowiedział najpierw.

Potem zobaczył moją twarz i obiecał.

Teraz milczał.

Od trzech miesięcy pracowałam na trzy czwarte etatu w przychodni. Młodszy syn ciągle chorował, rata kredytu wzrosła, a Paweł brał dodatkowe dyżury. Nasze mieszkanie nie wyglądało jak z katalogu. Czasem jedliśmy pierogi z garmażerki. Czasem zasypiałam obok dzieci w ubraniu.

Teresa widziała w tym dowody mojego lenistwa.

— Kiedyś kobieta potrafiła i pracować, i dom utrzymać — powiedziała, zbierając talerze. — Może dlatego mężczyźni chętniej do domu wracali.

Paweł podniósł głowę. Wreszcie.

— Mamo, daj już spokój.

Uśmiechnęła się krótko.

— Co? Prawdę mówię. Potem będzie płacz, że mąż sobie znalazł spokojniejszą.

Poczułam gorąco na szyi. Zosia patrzyła już nie na babcię, tylko na mnie.

— Chodź ze mną do kuchni — powiedziałam do Pawła.

Wstał niechętnie. Zamknęłam drzwi, ale zostały uchylone, bo przy progu blokował je zwinięty chodnik.

— Słyszałeś to?

— Słyszałem. Powiedziałem jej przecież.

— „Daj spokój”? Ona właśnie przy naszych dzieciach zasugerowała, że mnie zdradzisz, bo źle prowadzę dom.

Potarł dłonią twarz.

— Nie chcę awantury przy obiedzie.

— A ja nie chcę być ceną za twój spokojny obiad.

Powiedziałam to głośniej, niż zamierzałam. W pokoju ucichło brzęczenie naczyń.

Paweł wyszedł. Zostałam przy zlewie, ściskając mokrą ścierkę. Myślałam, że poszedł znowu wszystko załagodzić. Już układałam sobie w głowie drogę do metra z dwójką dzieci, gdy usłyszałam jego głos z przedpokoju.

— Po co jej to robisz, mamo?

— Jeszcze ty przeciwko mnie?

— Nie przeciwko tobie. Pytam.

Przez chwilę słyszałam tylko szuranie kapci.

— Bo przychodzicie i patrzycie na zegarki. Ty odbierasz telefon, dzieci chcą do domu. A potem zamykam drzwi i do następnej niedzieli nikt tutaj nawet nie kichnie.

Ścierka kapała mi na buty.

— Mogłaś zadzwonić — powiedział Paweł.

— Żeby słuchać, że jesteś zajęty? Wczoraj przewróciłam się w łazience. Siedziałam na podłodze i myślałam, kiedy ktoś by mnie znalazł.

Wyszłam z kuchni. Teresa natychmiast wyprostowała plecy.

— Nic mi nie jest. Nie róbcie ze mnie niedołęgi.

— Uderzyła się mama w głowę? — zapytałam.

Pokręciła głową. Paweł patrzył na nią, jakby dopiero teraz zauważył siniak na przedramieniu.

Usiedliśmy z powrotem przy stole. Dzieci poszły do małego pokoju oglądać książki, które Paweł zostawił tam jeszcze ze szkoły.

— Boję się — powiedziała Teresa, skubiąc brzeg obrusa. — Tego mieszkania. Wieczorów. Że któregoś dnia nie wstanę.

Zrobiło mi się jej żal. I zaraz poczułam złość, bo przecież jedno nie wymazywało drugiego.

— Nie wiedziałam. Ale ja też wracam stąd przestraszona. Tylko że następną wizytą. Dzisiaj Zosia bała się jeść.

— Ja chciałam ją nauczyć…

— Można podać serwetkę. Nie trzeba przy okazji mówić, że ma złą matkę.

Teresa spuściła wzrok. Nie przeprosiła od razu.

Paweł przesunął krzesło bliżej mnie.

— Powinienem był przerwać to wcześniej. Nie dopiero dzisiaj.

Ustaliliśmy, że będzie dzwonił wieczorami, a w tygodniu pojedzie z matką do lekarza. Ja powiedziałam, że jeśli znów zacznie mnie poniżać, zakończę wizytę. Bez kolejnej dyskusji przy dzieciach.

— Czyli będziesz mi je zabierać? — zapytała.

— Będę je zabierać z kłótni. Możemy spotkać się następnym razem i spróbować inaczej.

Przy drzwiach Teresa dotknęła mojego rękawa.

— Z tą spokojniejszą… nie powinnam była.

Skinęłam głową. Nie umiałam jej wtedy przytulić. W drodze do metra Paweł wziął mnie za rękę, ale jeszcze długo szłam sztywno.

Rozumiem teraz, czego boi się moja teściowa. Czy mogę jej współczuć i nadal nie chcieć siadać przy jej stole?