Po wyjściu ze szpitala myślałem, że czeka mnie choć odrobina bliskości od tych, którym poświęciłem całe życie. Zamiast otwartych ramion i zrozumienia spotkałem jednak mur obojętności – własna żona i dzieci, nagle tacy dalecy i chłodni. Ta bolesna konfrontacja wymusiła rozmowę, która przewartościowała wszystko, co do tej pory uważałem za oczywiste.