Już w pierwszych minutach po diagnozie moje życie rozpadło się na kawałki. Musiałem walczyć nie tylko z chorobą, ale i z niezrozumieniem najbliższych. Dziś wiem, że to właśnie te chwile bólu i samotności nauczyły mnie, co znaczy naprawdę żyć.
Jestem synem ulicznego zamiatacza z Białegostoku. Każdego ranka, zanim miasto się obudzi, walczę z własnym wstydem, stratą ojca i chorobą mamy. Moja historia to opowieść o godności, rodzinnych konfliktach i nadziei na lepsze jutro.
Jestem matką Kuby, chłopca z zespołem Downa. Gdy usłyszałam, jak inny uczeń wyśmiewa mojego syna, poczułam gniew i bezsilność, ale postanowiłam działać. Napisałam list, który miał zmienić nie tylko życie mojego dziecka, ale i całej naszej szkolnej społeczności.
Moja mama nigdy nie mówiła o moim ojcu, ale raz powiedziała mi, że ma swoją rodzinę i dzieci. Mój ojciec wie, że istnieję.
