„Co, pantoflarz?! — teściowa w szoku, gdy zobaczyła, że Piotr sam robi śniadanie”
Weronika przyjechała do nas po ośmiu latach i od progu zaczęła sprawdzać, czy mój dom „stoi po bożemu”, czy ja tylko udaję żonę. Najbardziej zabolało mnie nie to, co mówiła do mnie, tylko to, jak próbowała odebrać Piotrowi prawo do bycia dobrym mężem i ojcem. W jeden poranek musiałam wybrać: ratować spokój za cenę siebie, czy postawić granicę i zaryzykować rodzinę.