Nazywam się Dariusz i przez większość życia nie zastanawiałem się nad tym, co naprawdę znaczy poświęcenie mojego ojca. Dopiero gdy los zmusił mnie do podjęcia trudnych decyzji, zrozumiałem, jak wiele nie wiem o własnej rodzinie. Ta historia to opowieść o bólu, winie i próbie naprawienia tego, co przez lata było przemilczane.
Taka jest natura rodzicielskiej miłości. Nawet najbardziej rozczarowująca osoba znajdzie kroplę zrozumienia i współczucia dla swoich błędnych decyzji. Mój syn porzucił swoją żonę i dziecko.
Lea, młoda dziewczynka z Warszawy, była w śpiączce przez 20 miesięcy z minimalnymi szansami na wyzdrowienie. Jej ojciec, Borys, nie poddał się i codziennie grał na gitarze przy jej szpitalnym łóżku. Pewnego dnia wydarzyło się coś niezwykłego.
– Wygląda na to, że nie przyjedzie. Mój mąż i ja przyzwyczailiśmy się do tego, więc już nawet się nie denerwujemy – wzdycha Ela, która czekała na wizytę syna. – Co się stało? Może jego żona nie pozwoliła mu przyjechać? Jeśli dobrze pamiętam, nigdy się z nią nie dogadywałaś. – Może tak, ale mój syn nigdy nam nic nie powiedział
