Mówię to na głos pierwszy raz: zostałam sama w Monachium, krótko po porodzie, kiedy najbardziej wierzyłam, że „rodzina” wreszcie znaczy coś pewnego. Z dnia na dzień musiałam wybierać między dumą a proszeniem o pomoc, między spokojem dziecka a walką o szacunek do samej siebie. To opowieść o presji, o pękniętych obietnicach i o pytaniu, czy po takim odejściu da się jeszcze komukolwiek zaufać.