Dwadzieścia lat opiekowałam się mamą, odkładając na bok swoje życie i marzenia. Gdy odeszła, dowiedziałam się, że cały jej majątek przepisała mojemu bratu, który nigdy się nią nie interesował. Teraz walczę z poczuciem pustki i pytaniem, czy moje poświęcenie miało jakikolwiek sens.
Jestem Zuzanna i po maturze uciekłam z domu, bo nie mogłam już dłużej znosić presji i wyzwisk ze strony mojej matki. Ona obwinia mnie o wszystko, co złe, zwłaszcza o to, że nie pomagam jej w opiece nad chorym bratem. Teraz codziennie dostaję od niej pełne nienawiści wiadomości, a ja wciąż pytam siebie: czy naprawdę jestem taka zła, jak ona mówi?
Mój brat Damian jest ode mnie starszy o pięć lat. Mimo to trudno go nazwać bardziej dojrzałym i niezależnym człowiekiem. Podczas gdy ja od razu po liceum poszłam na studia, przeprowadziłam się do innego miasta i stałam się całkowicie samodzielna, Damian nadal żył na koszt naszych rodziców… — pisze Ania. Nie tylko Damian
