Mam na imię Natalia. To historia o tym, jak po odejściu męża tuż po narodzinach naszej córki, musiałam nauczyć się być dla niej wszystkim – matką, ojcem i opoką. Najtrudniejszy był moment, gdy usłyszałam od własnego dziecka, że jesteśmy sobie obce – wtedy zrozumiałam, jak głębokie potrafią być rany po rozstaniu.
Eleonora i ja kiedyś dzieliliśmy biuro, a jej mądrość prowadziła mnie przez pierwsze dni mojej kariery. Gdy przeszła na emeryturę, przejęłam jej obowiązki, wdzięczna za jej mentorskie wsparcie. Jednak im więcej dowiadywałam się o jej samotnym życiu, tym bardziej nie mogłam pozbyć się wrażenia, że jej wybory doprowadziły ją na tę samotną ścieżkę.
Życie w samotności często jest postrzegane jako znak niezależności, szczególnie w tętniących życiem środowiskach miejskich. Jednak granica między samotnością a osamotnieniem czasami się zaciera. Ta historia bada życie sześciu osób w Warszawie, pokazując, jak ich drogi życia w samotności rozwinęły się w nieoczekiwane obszary izolacji, kwestionując przekonanie, że życie samemu równa się spełnionemu życiu wolności.