Od czterdziestu lat mieszkam w tym samym mieszkaniu na Ursynowie. Wychowałam tu syna, pochowałam męża i nauczyłam się żyć z samotnością. Teraz syn, Michał, prosi mnie, żebym sprzedała wszystko i przeprowadziła się do niego do Wrocławia, ale czy potrafię zostawić za sobą całe swoje życie?
Jakub namawiał swoją żonę, Emilię, aby rozważyła przeprowadzkę do Warszawy z powodu obiecującej oferty pracy. Wierzył, że pozostanie w ich skromnym miasteczku w Wielkopolsce ograniczy ich finansowy rozwój i możliwości dla ich syna, Noego. Gdy Noe zbliżał się do wieku szkolnego, para stawała przed rosnącymi wydatkami. Jakub nie wyobrażał sobie życia bez Emilii u boku, ale miał zmierzyć się z brutalną rzeczywistością.
Emilia jeszcze spała w swój pierwszy dzień wolny, kiedy nagle zadzwonił jej telefon. Miała ustawiony tryb „Nie przeszkadzać”, więc jeśli ktoś się przebił, musiało to być ważne. To byli jej rodzice. – „Halo! Wszystko w porządku?” – „Jeszcze śpisz? O 10 rano?!” – „Mamo, to mój dzień wolny! Co się dzieje?” – „Twój ojciec i ja zdecydowaliśmy, że wygodniej będzie nam mieszkać w mieście. Świeże powietrze i…”
Moja córka znowu ma kłopoty i zapytała, czy ona i jej rodzina mogą się do mnie wprowadzić. Przyjmę ją i moją wnuczkę; nie zostawię ich bez dachu nad głową. Ale nie chcę widzieć mojego zięcia w moim domu. Mam już dość; raz już razem mieszkaliśmy. On nie potrafi się zachować i ledwo zarabia na życie. Może znaleźć sobie inne miejsce do zamieszkania.