Nazywam się Liliana i myślałam, że w moim domu wszystko ma swoje miejsce — aż do dnia, w którym mój syn Iwan przyprowadził do nas Lejlę. Zderzyły się dwie wizje rodziny: moja, oparta na poświęceniu i „tak było zawsze”, oraz ich, oparta na równości, która zaczęła się od kuchni, a skończyła na moim sercu. To opowieść o bólu, dumie, wstydzie i o tym, jak trudno przyznać, że czasem nie walczyliśmy o dobro, tylko o kontrolę.