Jestem pielęgniarką, która zdecydowała się oddać nerkę dziesięcioletniemu chłopcu, gdy jego własna rodzina nie mogła być dawcą. To historia o moim wewnętrznym rozdarciu, strachu i nadziei, a także o sile ludzkiej solidarności. Moja decyzja odmieniła nie tylko jego życie, ale i moje.
Moja córka Zosia zginęła nagle w tragicznym wypadku. Musiałam podjąć decyzję o oddaniu jej organów, co rozdarło moją rodzinę i wystawiło mnie na ocenę otoczenia. Do dziś nie wiem, czy postąpiłam słusznie, ale wiem, że jej śmierć nie była bezsensowna.
Wszystko zaczęło się w szpitalnej sali, gdy usłyszałam, że kończy mi się czas. Musiałam zmierzyć się z własną śmiertelnością, bezradnością rodziców i niespodziewaną propozycją od nieznajomego. Ta historia to opowieść o wdzięczności, miłości i pytaniu, czy można być szczęśliwym, gdy życie nie daje drugiej szansy.