Weszłam w to małżeństwo z nadzieją, że damy radę sami, ale macierzyństwo i brak wsparcia zaczęły mnie łamać. Kiedy w końcu poprosiłam teściową, żeby zajęła się moim synem choć na chwilę, usłyszałam słowa, które rozdarły mnie od środka. Do dziś nie wiem, czy bardziej bolała jej odmowa, czy to, co odkryłam potem o moim mężu i o tym, jak bardzo byłam w tym wszystkim sama.
Mam na imię Joanna, mam 47 lat i czuję, że życie przecieka mi przez palce. Zmagam się z codziennością, która przygniata mnie coraz bardziej, a rodzina, praca i oczekiwania otoczenia sprawiają, że zapominam o sobie. Czy ktoś jeszcze czuje się tak samotny wśród najbliższych?
Zawsze myślałam, że rodzina jest najważniejsza, ale kiedy mama zaczęła coraz częściej dzwonić z błahymi prośbami, moje życie zaczęło się rozpadać. Praca, własna rodzina i nieustanne poczucie winy – to wszystko przygniotło mnie do ziemi. Czy można kochać i pomagać, nie tracąc samej siebie?
