Mam trójkę dzieci. Niestety, mój mąż zmarł, gdy nasze najmłodsze dziecko miało zaledwie sześć miesięcy. Mimo że mamy własny dom, życie z zasiłków jest niemożliwe, a czynsz trzeba płacić. Mój brat wspierał nas przez pierwsze sześć miesięcy, ale ma swoją rodzinę, o którą musi dbać. Musiałam znaleźć pracę. Nie zarabiam dużo i muszę pracować długie godziny.
Tego dnia świętowaliśmy urodziny mojego teścia z mężem i córką. Bawiliśmy się świetnie w naszym małym gronie. Kamil był w doskonałym nastroju, żartował i wspominał zabawne historie z dzieciństwa i młodości. Brakowało tylko naszego syna. Po pysznym obiedzie, Naomi i ja postanowiłyśmy odprowadzić teściów do domu. Mój mąż wrócił do naszego domu. Po wypadku nie może chodzić zbyt długo.
Zarówno moja biologiczna matka, jak i kobieta, która pomogła mi odnaleźć się w tętniącym życiem mieście, odeszły. To jest historia mojego ostatniego pożegnania z przewodniczką i surową rzeczywistością samodzielnego życia.
Po śmierci mojego ojca, Franciszka, przeprowadziłam się z mamą, Anną, do jego starego domu. W tamtym czasie kończyłam studia, a Anna, która nigdy nie pracowała, miała trudności z adaptacją. Nasze wspólne mieszkanie prowadziło do ciągłych konfliktów, szczególnie w kwestii wspólnych przestrzeni, takich jak kuchnia.
