Tamtej zimowej nocy zostałam sama z dwuletnim Kacprem, a jedno moje „niech się pobawi” uruchomiło lawinę, której nie dało się już zatrzymać. W kilka minut mój dom w małym miasteczku pod Poznaniem zamienił się w miejsce, gdzie strach mieszał się z wiarą, a ja musiałam zdecydować, komu ufam: sobie, ludziom czy Temu, o którym mówi się szeptem. Do dziś nie wiem, czy to była próba, cud, czy zwykła ludzka bezradność — wiem tylko, że od tamtej nocy inaczej słyszę ciszę.
Już od pierwszych minut tej pamiętnej nocy wiedziałam, że coś pójdzie nie tak. Jako pielęgniarka na chirurgii w Radomiu musiałam walczyć nie tylko o życie pacjentów, ale i o własną rodzinę, która rozpadała się na moich oczach. Ta noc była dla mnie próbą siły, sumienia i miłości – do dziś pytam siebie, czy mogłam uratować więcej niż jedno życie.
Wszystko zaczęło się w burzliwy wieczór, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży mając zaledwie szesnaście lat. Przeżyłam zdradę, strach i samotność, ale odkryłam w sobie siłę, o której nie miałam pojęcia. To opowieść o mojej walce z tradycją, rodziną i samą sobą w drodze do dorosłości.
Jestem matką, która straciła syna, ale jego marzenie żyje dalej. Opowiadam o tym, jak mały Jaś chciał zebrać 15 000 książek dla dzieci w szpitalach i jak po jego śmierci powstała fundacja, która niesie nadzieję innym. To historia o bólu, sile i miłości, która nie zna granic.
To opowieść o mojej walce z rakiem, czterech operacjach i ostatniej chemioterapii, podczas której mój mąż, Jan, zorganizował niezwykłą niespodziankę. Jego wsparcie i miłość dały mi siłę, by nie poddać się nawet w najtrudniejszych chwilach. Ta historia pokazuje, jak wiele znaczy obecność bliskiej osoby w walce z chorobą.
