Moje życie rozpadło się w jeden wieczór, kiedy odkryłam zdradę najbliższych. Przez łzy i gniew musiałam nauczyć się ufać na nowo, a każdy dzień był walką o siebie. Dziś pytam: czy warto żałować miłości, która nas zraniła, czy raczej dziękować za to, że potrafiliśmy kochać do końca?
Wróciłem do rodzinnej wsi po wojsku, pełen niepokoju i nadziei. Zakochałem się w Kindze, dziewczynie z miasta, co wywołało burzę w mojej rodzinie i we mnie samym. To historia o walce z kompleksami, oczekiwaniami bliskich i o tym, czy odwaga wystarczy, by przekroczyć granice własnych lęków.
Nie wierzyłam, że po siedemdziesiątce można jeszcze poczuć motyle w brzuchu. Moje życie było pełne smutku, rutyny i ciszy, aż do dnia, gdy spotkałam Józefa na ławce w parku. Ta opowieść to dowód na to, że miłość może przyjść wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy.
Moje życie zmieniło się w jednej chwili, gdy autobus, którym wracałam z wnukami, nagle się zepsuł. Wtedy, w upale i chaosie, zatrzymał się samochód, a za kierownicą siedział ktoś, kto miał odmienić moje serce. To opowieść o straconych szansach, rodzinnych konfliktach i o tym, że nawet po sześćdziesiątce można poczuć prawdziwą miłość.
Zawsze byłam tą, która robi wszystko po swojemu. Kiedy zakochałam się w Andrzeju, starszym ode mnie o 22 lata, świat wokół mnie oszalał z oburzenia. Dziś opowiadam swoją historię, bo wiem, że prawdziwa miłość nie potrzebuje niczyjej aprobaty.
