Na 70. urodziny chciałam spełnić własne marzenie. Syn uznał, że moje oszczędności należą się jemu

Zobaczyłam na stole wydruk ogłoszenia samochodowego, a pod nim moje wyciągi z konta, które zostawiłam w kuchennej szufladzie. Syn siedział na moim krześle. Monika stała przy oknie, jeszcze w płaszczu. Tort, który przyniosłam z cukierni do niedzielnej kawy, nagle wydał mi się czymś strasznie głupim.

— Skąd macie te papiery? — zapytałam.

Paweł przesunął ogłoszenie w moją stronę.

— Szukałem instrukcji od piekarnika. Mamo, masz trzydzieści dwa tysiące. A my od miesiąca kombinujemy, czym dowozić dzieci do szkoły.

Nie odpowiedział na pytanie. Ja przez chwilę też nie wiedziałam, co powiedzieć.

Te pieniądze odkładałam przez czternaście lat. Najpierw z pensji salowej, potem z emerytury. Kupowałam buty na przecenach, zimą grzałam głównie jeden pokój. Kiedy koleżanki jechały na wycieczkę, mówiłam, że nie lubię autokarów. Prawda była taka, że szkoda mi było pieniędzy.

Zawsze mogły się przydać Pawłowi, Monice albo wnukom.

Pomogłam im przy remoncie łazienki. Zapłaciłam za aparat ortodontyczny Zosi. Kiedy Paweł stracił pracę, przez cztery miesiące robiłam im większe zakupy. Nie prowadziłam zeszytu z rachunkami. Dopiero tamtego popołudnia zaczęłam wszystko sobie przypominać i było mi wstyd, że liczę pomoc własnemu dziecku.

Za sześć tygodni kończyłam siedemdziesiąt lat. Postanowiłam pojechać na dziesięć dni nad morze, do Gdańska i na Hel. Z mężem planowaliśmy taką podróż przed jego chorobą. Zawsze wypadało coś ważniejszego. Potem zostałam sama.

Chciałam też urządzić przyjęcie. Wynająć małą salę w restauracji, zaprosić rodzinę, sąsiadki i dwie koleżanki z dawnej pracy. Bez stania przy garnkach przez trzy dni.

Podróż i urodziny miały kosztować jedenaście tysięcy. Reszta zostałaby na koncie.

— Jedenaście tysięcy na kilka zdjęć i obiad? — Monika odwróciła się od okna. — Nasz samochód znowu stoi u mechanika.

Wiedziałam. Mieli stare auto, a ostatnia naprawa kosztowała prawie dwa tysiące. Monika pracowała na zmiany, Paweł dojeżdżał do magazynu za miastem. Nie wymyślali problemu.

Tylko dlaczego rozwiązaniem znów miał być mój przelew?

— Mogę pożyczyć wam pięć tysięcy — powiedziałam. — Ale swoich planów nie odwołam.

Paweł zaśmiał się krótko.

— Czyli morze jest ważniejsze niż wnuki.

To zdanie zabolało mnie bardziej, niż chciałam pokazać. Zaczęłam rozwiązywać sznurek od pudełka z tortem, choć nikt nie zamierzał jeść.

— Nie mów tak.

— To sama się zastanów, jak to wygląda.

Wyszli bez kawy. Wieczorem dostałam od synowej wiadomość: „Myślałam, że rodzina trzyma się razem. Szkoda, że na starość stałaś się taka samolubna”.

Przeczytałam ją tyle razy, że znałam na pamięć każde słowo.

Następnego dnia prawie odwołałam rezerwację. Siedziałam z telefonem, w kapciach, przed zimną herbatą. Nawet znalazłam numer do pensjonatu.

Wtedy spojrzałam na swoje ręce. Spuchnięte kostki, krzywy palec po dawnym złamaniu. Tymi rękami myłam szpitalne podłogi, żeby było na rachunki i żeby coś jeszcze odłożyć. A teraz miałam prosić o pozwolenie na wydanie własnych pieniędzy?

Zadzwoniłam do Pawła.

— Pojadę. Przyjęcie też się odbędzie. Bardzo chcę, żebyście przyszli.

— To baw się dobrze — powiedział i się rozłączył.

Przez kolejne tygodnie dzwoniłam jeszcze trzy razy. Raz usłyszałam, że jest zajęty. Dwa razy nie odebrał. Monika przestała przysyłać zdjęcia Wojtka z treningów. Brakowało mi tych zwyczajnych wiadomości, nawet zdjęcia krzywo zawiązanego buta przed meczem.

Zosia, która miała już dziewiętnaście lat, przyszła któregoś dnia sama.

— Babciu, ja będę na urodzinach. Tylko nie każ mi wybierać stron.

Przytuliłam ją tak mocno, że aż poprawiła okulary.

— Nie musisz, dziecko. Naprawdę nie musisz.

Na przyjęciu zostawiłam trzy wolne miejsca. Kelner zapytał, czy może zabrać nakrycia. Poprosiłam, żeby jeszcze poczekał.

Tańczyłam z bratem, śmiałam się przy opowieściach koleżanek. Kiedy zgaszono światło i wniesiono tort, płakałam. Trochę ze wzruszenia, trochę dlatego, że w drzwiach nadal nie było mojego syna.

Nad morzem pierwszy raz od lat kupiłam sobie gofra bez sprawdzania ceny. Chodziłam brzegiem, odpoczywałam, kiedy chciałam, i nikomu nie tłumaczyłam się z wydatków. Wieczorami jednak zerkałam na telefon.

Po powrocie zawiozłam wnukom drobne pamiątki. Paweł odebrał je w progu. Powiedział, że kupili samochód na kredyt. Nie zaprosił mnie do środka.

Nie żałuję podróży. Żałuję, że radość z niej muszę nosić obok takiego smutku.

Czy naprawdę powinnam była zrezygnować, żeby nadal być dla syna dobrą matką?