Nazywam się Magda. Dorastałam w Krakowie, w rodzinie, gdzie tradycja i opinia innych zawsze były ważniejsze niż moje marzenia. To opowieść o tym, jak pod presją rodziny podjęłam decyzje, które doprowadziły mnie do samotności i walki o własne dziecko.
Mam na imię Marina i przez lata żyłam dla innych, zapominając o sobie. Pewnego dnia, gdy mój syn Daniel wychodził z domu, poczułam, że coś się we mnie zmienia. To opowieść o tym, jak odważyłam się postawić siebie na pierwszym miejscu i jaką cenę za to zapłaciłam.
W jednej chwili moje życie wywróciło się do góry nogami, gdy zobaczyłem zdjęcie ojca, którego nie widziałem od dziecka. Przez lata żyłem w cieniu jego zniknięcia, próbując zbudować siebie i chronić matkę przed rozpaczą. Teraz, gdy prawda wychodzi na jaw, muszę zdecydować, czy wybaczyć, czy pozwolić, by przeszłość zniszczyła naszą przyszłość.
Mały Tomek podbiegł z otwartymi ramionami. Ośmioletnia Zosia stała w kącie, przygryzając wargę—Babcia nie przyniosła dla niej nic. Zawsze tak było, ale nigdy się nie skarżyła.
Soboty w naszej rodzinie są poświęcone na spędzanie czasu dzieci z babcią. To nasza rutyna od ponad roku. Nawet po narodzinach naszego drugiego dziecka, moja teściowa wykazywała niewielkie zainteresowanie wnukami. Odwiedzała nas raz w miesiącu, przynosiła prezenty, spędzała godzinę lub dwie z dziećmi, a potem wychodziła. Naturalnie, moje córki ledwo ją rozpoznawały. Moja najstarsza córka, gdy
Tego dnia świętowaliśmy urodziny mojego teścia z mężem i córką. Bawiliśmy się świetnie w naszym małym gronie. Kamil był w doskonałym nastroju, żartował i wspominał zabawne historie z dzieciństwa i młodości. Brakowało tylko naszego syna. Po pysznym obiedzie, Naomi i ja postanowiłyśmy odprowadzić teściów do domu. Mój mąż wrócił do naszego domu. Po wypadku nie może chodzić zbyt długo.
Wielu starszych ludzi w Polsce cierpi z powodu samotności i bólu. Dlatego naszym obowiązkiem jest wspierać naszych starzejących się krewnych. W końcu nie ma silniejszej więzi niż rodzina.
„Teściowa podarowała nam dom na nasz ślub, możecie w to uwierzyć?” wykrzyknęła dwudziestoośmioletnia Ela. „Technicznie rzecz biorąc, podarowała go swojemu synowi, ale i tak! To była kompletna niespodzianka; nie mieliśmy pojęcia, że coś takiego się wydarzy. Wiedzieliśmy, że odziedziczyła inny dom, ale nigdy nie myśleliśmy o przeprowadzce tam. Cała sytuacja była tak niespodziewana…”
