Po śmierci babci nasza rodzina zaczęła się rozpadać pod ciężarem nadopiekuńczości mojej mamy. Jako najstarsza córka musiałam zmierzyć się z nią, by ocalić młodszą siostrę i jej małżeństwo. To historia o tym, jak miłość może stać się więzieniem i jak trudno jest wyzwolić się z jej kajdan.
Zawsze byłam nadopiekuńczą matką, ale tym razem przekroczyłam granicę. Zatroskana o syna, zadzwoniłam do jego swatki, co wywołało lawinę nieporozumień i rodzinnych konfliktów. Teraz muszę zmierzyć się z konsekwencjami i pytaniem, czy jeszcze mogę odzyskać zaufanie syna.
Od dziecka byłam oczkiem w głowie mojej mamy, ale jej nadopiekuńczość zaczęła mnie dusić. Kiedy próbowałam postawić granice, mama zareagowała łzami i wyrzutami sumienia. Teraz nie wiem, jak pogodzić własną potrzebę wolności z jej potrzebą bycia potrzebną.
Ta historia miała miejsce na samym początku mojego małżeństwa, tuż po tym, jak ja i Karol wzięliśmy ślub. Zauważyłam coś dziwnego, ale nie zwróciłam na to większej uwagi. Nie chodziło o mojego męża—do dziś jest moim idealnym mężczyzną. Chodziło o jego matkę, moją teściową. Wszystko zaczęło się na weselu: zachowywała się tak
Chce być moją przyjaciółką, dzwoni do mnie cały czas. Ale nie mogę zapomnieć, jak trzy lata temu wyrzuciła mnie z dzieckiem.
To historia, którą czuję się zobowiązana podzielić, chociaż nie jestem pewna, od czego zacząć. Każda postać w mojej opowieści stała się na swój sposób źródłem frustracji dla mnie. Moja matka, po stracie mojej babci, znalazła się sama w przestronnym domu z czterema sypialniami. W swojej samotności postanowiła zaprosić moją młodszą siostrę i jej męża, by zamieszkali z nią, decyzja, która ostatecznie wymagała mojej interwencji.
