W dniu mojego ślubu z Piotrem usłyszałam od jego matki, Krystyny, zdanie, które przecięło mnie jak nóż i od razu zrozumiałam, że w tej rodzinie zawsze będę „nie dość dobra”. Próbowałam zasłużyć na akceptację, ale jej drobne upokorzenia rosły, a presja rodziny i „co ludzie powiedzą” zaczęły dusić mnie bardziej niż jakikolwiek krzyk. Kiedy w końcu postanowiłam się odegrać, jedna rozmowa przy stole zmieniła wszystko — i pokazała, jak łatwo zemsta potrafi spalić także niewinnych.