W jednej chwili spakowałam walizkę i wyszłam z mieszkania, które przez lata było moim więzieniem. Teraz, w pustym pokoju, zmagam się z poczuciem winy i pytaniem, czy odwaga to ucieczka, czy walka o siebie. To opowieść o kobiecie, która musiała wybrać między lojalnością wobec rodziny a własnym spokojem.
To opowieść o mojej walce o własną wolność i spokój w cieniu toksycznej relacji z matką. Przez lata próbowałam zrozumieć, dlaczego osoba, która powinna być najbliższa, staje się źródłem największego cierpienia. Teraz, stojąc na krawędzi dorosłości, mam tylko jedno marzenie: uciec i zacząć żyć na własnych zasadach.
Od dziecka byłam cieniem w domu, gdzie choroba brata przesłoniła wszystko. Uciekłam, by ratować siebie, ale poczucie winy nie daje mi spokoju. Czy można być dobrą córką, jeśli trzeba wybrać siebie?
Po maturze uciekłam z domu, próbując wyrwać się spod toksycznej kontroli matki i ciężaru opieki nad chorym bratem. Każdego dnia ścigają mnie jej pełne nienawiści wiadomości, a ja walczę z poczuciem winy i pragnieniem własnego życia. To historia mojej walki między rodziną, wolnością i poszukiwaniem przebaczenia.
Wszystko zaczęło się od jednego krzyku w kuchni, kiedy zrozumiałam, że nie mogę już dłużej żyć w cieniu oczekiwań męża i jego matki. Przez lata próbowałam być idealną żoną i synową, aż pewnego dnia spakowałam walizkę i uciekłam w deszczową noc do przyjaciółki. Teraz, siedząc w małym mieszkaniu na warszawskiej Pradze, zastanawiam się, czy kiedykolwiek będę mogła naprawdę być sobą.
Od pierwszych chwil dorosłości uciekam od matki, która nigdy nie potrafiła kochać bezwarunkowo. Moja historia to opowieść o rodzinnych konfliktach, samotności i niespodziewanym pojawieniu się kogoś, kto zmienił wszystko. Czy można zbudować własne szczęście na gruzach dzieciństwa?
Jestem Zuzanna i po maturze uciekłam z domu, bo nie mogłam już dłużej znosić presji i wyzwisk ze strony mojej matki. Ona obwinia mnie o wszystko, co złe, zwłaszcza o to, że nie pomagam jej w opiece nad chorym bratem. Teraz codziennie dostaję od niej pełne nienawiści wiadomości, a ja wciąż pytam siebie: czy naprawdę jestem taka zła, jak ona mówi?
Od zawsze czułam na sobie wzrok mojej matki – nieustanny, przenikliwy, kontrolujący. Pewnego dnia jej obsesja przekroczyła granicę, której nie mogłam już znieść. To opowieść o mojej desperackiej próbie wyrwania się spod jej władzy i o tym, jak bardzo można się pogubić, próbując być wolnym.
