Pociąg do nowego życia
Obudziłam się w ciszy, która aż dzwoniła w uszach. Od razu zrozumiałam, że Krzysztofa nie ma. Serce mi nawet nie przyspieszyło. Ono już dawno przestało reagować.
W kuchni na stole leżała kartka: „Przepraszam, zapomniałem uprzedzić. Będę w pracy do popołudnia.”
— Zapomniałeś… — powiedziałam na głos, jakbym mówiła do ściany.
Zmięłam papier i wrzuciłam do kosza. Wtedy zobaczyłam drugi ślad. Nie kartkę. Zapach. Obcy, słodki, zbyt drogi jak na „pracę do popołudnia”.
Telefon zawibrował. Wiadomość od mamy: „Joasia, pamiętaj, dziś obiad u nas. Nie rób scen. Ludzie patrzą.”
„Ludzie patrzą.” U nas to było jak przykazanie.
O dwunastej przyszła sąsiadka, Ewa, niby po cukier.
— Joanna, wszystko dobrze? — zapytała, rozglądając się po mieszkaniu, jakby sprawdzała, czy już się rozpadłam.
— Jasne — skłamałam.
— Bo wiesz… Krzysiek widziany był wczoraj późno. Z taką… no… — urwała, ale oczy jej mówiły wszystko.
— Z jaką? — poczułam, jak robi mi się gorąco.
— Daj spokój, ja nie chcę mieszać. Tylko… żebyś wiedziała.
Zamknęłam drzwi i osunęłam się na podłogę w przedpokoju. Nie płakałam. Jeszcze nie. Wstałam, jakbym była w pracy. Automatycznie.
Pojechałam do jego biura. Stałam pod budynkiem i patrzyłam, jak ludzie wchodzą i wychodzą, normalni, czyści, z kawą w ręku. Jakby świat nie miał w środku gnijących rzeczy.
Krzysztof wyszedł o trzynastej. Nie był sam. Obok niego szła Marta. Z księgowości. Zawsze „taka miła”. Śmiała się, dotykała jego ramienia, a on… on wyglądał lekko. Młodo. Tak, jak przy mnie już nie umiał.
Wyszłam im naprzeciw.
— Joanna? Co ty tu robisz? — Krzysztof zamarł.
Marta cofnęła się o krok.
— W pracy do popołudnia, tak? — powiedziałam cicho. — To jest to popołudnie?
— Nie rób tego tutaj — syknął. — Porozmawiamy w domu.
— W domu? — parsknęłam. — W tym domu, gdzie zostawiasz karteczki jak dla lokatorki?
Marta wtrąciła, udając oburzenie:
— Ja nie wiedziałam, że…
— Wiesz — przerwałam jej. — Wszyscy wiecie.
Krzysztof złapał mnie za łokieć.
— Joanna, przestań. Ludzie patrzą.
To zdanie uderzyło mnie mocniej niż zdrada. Bo nagle usłyszałam mamę. Sąsiadkę. Całe miasto.
Wyrwałam rękę.
— Właśnie. Zawsze ludzie patrzą. A ja? Kto patrzy na mnie?
Odwróciłam się i poszłam przed siebie. Szybko. Jakbym uciekała z pożaru.
W domu spakowałam torbę. Jedną. Najpotrzebniejsze rzeczy. Dokumenty. Kilka ubrań. Stare zdjęcie ze studiów, gdzie jeszcze miałam w oczach jakiś plan.
Telefon dzwonił jak oszalały.
„Joanna, wróć.”
„Joanna, nie rób głupot.”
„Joanna, mama dzwoniła do mnie, co ty wyprawiasz?” — to od mojej siostry, Anny.
Oddzwoniłam do mamy.
— Mamo, ja odchodzę.
Cisza. Potem jej głos, twardy jak blat stołu.
— Od kogo? Od męża? Joanna, ty masz rozum? Co ludzie powiedzą? Co ja mam powiedzieć w kościele?
— Powiedz, że twoja córka chce oddychać.
— Przestań dramatyzować. Każdy ma problemy. Zaciśnij zęby. Dla rodziny.
— A ja nie jestem rodziną?
Usłyszałam tylko:
— Jak wyjdziesz, nie wracaj z płaczem.
Rozłączyła się.
Krzysztof wpadł do mieszkania po siedemnastej. Bez pukania. Jak właściciel.
— Ty serio spakowałaś torbę? — rozejrzał się. — Joanna, ogarnij się. To był błąd. Nic nie znaczy.
— Dla ciebie nic nie znaczy. Dla mnie znaczy wszystko.
— Przecież masz tu życie — wskazał ręką na ściany. — Mieszkanie. Stabilność. Twoi rodzice mnie lubią.
— Właśnie. Wszyscy cię lubią. A ja mam tylko udawać.
Podszedł bliżej.
— Zostań. Zrobimy, jak było. Pojedziemy na weekend. Kupimy coś. Poprawimy.
— Nie da się kupić szacunku — powiedziałam.
Wtedy zmienił ton.
— A co z twoją pracą? Z kredytem? Z tym, że sama nie dasz rady? — uśmiechnął się krzywo. — Dokąd pójdziesz? Do mamy? Przecież ona cię zje.
To było najuczciwsze, co powiedział tego dnia.
— Do Warszawy — odpowiedziałam, choć sama nie wiedziałam, czy to odwaga, czy desperacja.
Zaśmiał się.
— Ty? Sama? Joanna, ty boisz się zadzwonić do hydraulika.
— Bo zawsze dzwoniłeś ty i mówiłeś, że ja się do niczego nie nadaję — odparłam.
Wzięłam torbę. On stanął w drzwiach.
— Nie wyjdziesz. Nie po tym wszystkim. Nie zrobisz mi wstydu.
— To nie jest o tobie — powiedziałam i po raz pierwszy zabrzmiałam pewnie.
Wysunął się, żebym przeszła, ale syknął:
— Zobaczysz, wrócisz.
Na klatce schodowej pachniało obiadem od sąsiadów. Ktoś się uchylił zza drzwi. Czyjeś oko. Kontrola.
Na dworcu było głośno, ale ja słyszałam tylko własny oddech. Kupiłam bilet na najbliższy pociąg. Ręce mi drżały, kiedy podawałam dowód.
Na peronie zadzwoniła Anna.
— Joanna, błagam, wróć. Mama płacze.
— Mama płacze, bo się boi, że będzie jej wstyd — powiedziałam. — A ja płaczę w środku od lat.
— Krzysztof mówi, że przesadzasz.
— Oczywiście, że tak mówi.
— I co teraz? — jej głos zmiękł. — Gdzie będziesz spała?
Spojrzałam na tablicę odjazdów. Pociąg podstawiał się powoli, metal zgrzytał jakby też bolało.
— Nie wiem — przyznałam. — Ale pierwszy raz to „nie wiem” nie jest strachem. Jest szansą.
Wsiadłam. Usiadłam przy oknie. Kiedy pociąg ruszył, zobaczyłam swoje odbicie w szybie. Zmęczone. Ale żywe.
I wtedy, dopiero wtedy, popłynęły łzy. Ciche. Bez świadków. Bez „ludzie patrzą”.
Nie wiem, czy wolność zawsze musi tyle kosztować. Ale wiem, że udawanie kosztuje więcej. A wy… co byście wybrali na moim miejscu: spokój dla innych czy życie dla siebie?